پیش از آنکه آخرین نفس را برآرم

پیش از آنکه پرده فرو افتد

پیش از پژمردن آخرین گل

برآنم که زندگی کنم

بر آنم که عشق بورزم

برآنم که باشم .

در این جهان ظلمانی

در این روزگار سرشار از فجایع

در این دنیای پر از کینه

نزد کسانی که نیازمند منند

کسانی که نیازمند ایشانم

کسانی که ستایش انگیزند

تا دریابم

شگفتی کنم

بازشناسم

که ام

که می توانم باشم

که می خواهم باشم.

تا روزها بی ثمر نماند

ساعت ها جان یابد

و لحظه ها گرانبار شود

هنگامی که می خندم

هنگامی که می گریم

هنگامی که لب فرو می بندم .

در سفرم به سوی تو

به سوی خود

به سوی حقیقت

که راهی است ناشناخته

پرخار

نا هموار

راهی که باری 

در آن گام می گذارم

در آن گام نهاده ام

وسربازگشت ندارم.

بی آنکه دیده باشم شکوفائی گل ها را

بی آنکه شنیده باشم خروش رودها را

بی آنکه به شگفت درآیم از زیبائی حیات .

آنگاه  مرگ می تواند فراز آید.

آنگاه  می توانم به راه افتم .

آنگاه  می توانم بگویم

که زندگی کرده ام.

                                 " برای آنکه سوخت تا من بیاموزم و به من آموخت که چگونه بسوزم  "

                                                                                                              "خدا نگهدار"

                   ابر با آن پوستین سرد نمناک اش

باغ بی برگی

     روز و شب تنهاست

                    با سکوت پاک غمناک اش .

ساز او بارا ن

         سرودش باد

                  جامه اش شولای عریانی است .

ور جز این اش جامه ای باید

                 بافته بس شعله زر تار پودش باد .

باغبان و رهگذاری نیست

         باغ نومیدان

                      چشم در راه بهاری نیست .

گر به رویش پرتو گرمی نمی تابد

        ور بو رویش برگ لبخندی نمی روید

                       باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست ؟

داستان از میوه های  سر به گردون سای اینک 

                                                  خفته در تابوت پست خاک می گوید .

گو بروید یا نروید

            هر چه در هر جا که  خواهد

                                         یا نمی خواهد .

باغ بی برگی

        خنده اش 

                  خونی است اشک آمیز

جاودان بر اسب یال افشان زردش

                                می چمد در آن

                                                       پادشاه فصلها  "پاییز "

                                                                                                                 "م .امید "

مبادا که گفته باشی دوستت می دارم

دلت را می بو یند

                    روزگار غریبی است نازنین

وعشق را کنار تیرک راه بند تازیانه می زنند

 عشق را در پستوی خانه نهان  باید کرد.

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را به سوخت بار سرود و شعر فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن

                    روزگارغریبی است نازنین

آنکه بر در می کوبد شباهنگام به کشتن چراغ آمده است

 نور  را در پستوی خانه  نهان  باید کرد

آنک قصابانند بر گذرگا هها مستقر

با کنده و ساطوری خون آلود

                    روزگار غریبی است نازنین

وخنده را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان

 شوق  را در پستوی خانه نهان باید کرد

کباب قناری بر آتش سوسن و یاس

                    روزگار غریبی است نازنین

ابلیس پیروز مست سور عزای ما را به سفره نشسته است

 خدا  را در پستوی خانه نهان باید کرد .

                                                                   " احمد شاملو "

بعد از گفتنها و شنیدنهای بسیار در پایان  شمع اول گفت:

من شمع عشق ودوستی هستم .اما در این روزگار از عشق

فقط واژه ای مانده است و سوختن من هم دیگر بی فایده است "

و خاموش شد .

شمع دوم گفت " من هم شمع آرامش هستم .اما سروصدا و هیاهوی

خسته کننده ی این دنیا دیگر فرصت حضوری برای آرامش نگذاشته است "

و نا امیدانه خاموش شد .

شمع سوم هم زبان شکوه باز کرد و گفت " من شمع ایمان هستم .

ایمانی که دیگر نیست ومردم در روز مرگی خود آنرا فراموش کرده اند .

پس بهتر که من نیز نباشم ". و او نیزرو به خاموشی رفت .

در این لحظه کودکی به اتاق آمد و از دیدن شمعهای خاموش دلگیر شد و

بی اختیار اشک ریخت وگریه کرد .

شمع آخر از او پرسید " چرا گریه می کنی ؟"

کودک به شمعها اشاره کرد و درد خود را گفت .

شمع آخر به او گفت " نگران نباش . من و تو اگر در کنار هم باشیم

می توانیم دوباره آنها را روشن کنیم "

کودک پرسید " نام تو چیست ؟"

و شمع پاسخ داد " من شمع امید هستم که هرگز خاموش نمی شوم و

همیشه روشن خواهم ماند وهمیشه روشن خواهم کرد ..."

صعود کند.در مسیر صعود به مشکلات زیادی برخورد . اما با استفاده از

تجربه ها و اراده خود همه آنها را پشت سر گذاشت . شب از راه رسید و تاریکی

بر همه جا غلبه کرد .هوای کو هستان هم منقلب شد و کولاک شدیدی شروع شد.

اما کوهنورد همچنان مصمم به راه خود ادامه می داد .

تا زمانی که به فاصله خیلی کمی از  قله رسید .ناگهان پای او  لغزید و با سرعت

به پائین سقوط کرد .

ولی طنابی که به خود بسته بود او را از پرت شدن به پرتگاه نجات داد و او

بین زمین و آسمان معلق شد .او هیچ چیز نمی دید . همه جا کاملا تاریک بود .

کوهنورد که دیگر از توانا ئیهای خود نا امید شده بود از خدا طلب یاری کرد .

خدا به او گفت " آیا ایمان داری که من می توانم تو را نجات دهم .؟"

و کوهنورد پاسخ داد "بله ".

و این بارخدا به او گفت " طناب خود را پاره کن "

اما کوهنورد به صدا  شک کرد و از بریدن طناب امتناع کرد .

فردای آن شب گروهی از کوهنوردان که اتفاقا   از آنجا می گذشتند

مردی را دیدند که در فاصله یک متری از زمین به طنابی آویزان است و

از شدت سرما یخ کرده و مرده است ...

گوش کنید ای شمایان  در منظری که به تماشا نشسته اید

و در شماره

           حماقتهای تان از گناهان نکرده ی من افزون تر است !

با شما مرا هرگز پیوندی نبوده است .

بهشت شما در آرزوی به بر کشیدن من  در تب دوزخی انتظاری بی انجام

                                                                      خاکستر خواهد شد.

تا آتشی آنچنان به دوزخ خوف انگیزتان ارمغان برم

         که از تف آن   دوزخیان مسکین 

                         آتش پیرامونشان راچون نوشابه ای گوارا سر کشند .

چرا که من از هر چه با شماست  از هرآنچه پیوندی با شما داشته  نفرت می کنم

از فرزندان و از پدرم  ازآغوش بوی ناک تان و

     از دستهای تان که دست مرا چه بسیار که از سر خدعه فشرده است.

از قهر و مهربا نی تان   و از خویشتنم

            که ناخواسته از پیکرهای شما شباهتی به ظاهر برده است....

من از دوری و از نزدیکی در وحشت ام.

خداوندان شما به "سی زیف " بی دادگر خواهند بخشید

من "پرومته "ی نا مرادم

  که از جگر خسته کلاغان بی سرنوشت را سفره ای گسترده ام .

غرور من در ابدیت رنج من است

تا به هر سلام و درود شما

    منقار کرکسی را بر جگرگاه خود احساس کنم .

نیش نیزه ای بر پاره جگرم از بوسه لبان شما مستی بخش تر بود

                   چرا که از لبان شما هرگز سخنی جز به ناراستی نشنیدم .

وخاری در مردم دیده گانم  از نگاه خریداری تان صفا بخش تر

              بدان خاطر که هیچگاه نگاه شما در من

                                    جز نگاه صاحبی به برده ی خود نبود.

از مردان شما آدم کشان را

واز زنان تان به روسبیان مایل ترم .

من از خداوندی که درهای بهشت اش رابر  شما خواهد گشود

                                                  به لعنتی ابدی دلخوش ترم .

همنشینی با پرهیزکاران و هم بستری با دختران دست نا خورده

                                             دربهشتی آنچنان ارزانی شما باد .

من "پرومته "ی نا مرادم

که کلاغان بی سرنوشت را از جگر خسته سفره ای جاودان گسترده ام .

گوش کنید ای شمایان که در منظر نشسته اید

                       به تماشای قربانی بیگانه ای که منم :

                               با شما مرا هرگز پیوندی نبوده است .

                                                                                       "احمد شاملو"

                                     تقدیم به کسی که عاشق این شعره ...

بعد از مدتی زشتی بیرون آمد و لباس زیبائی را بر تن کرد و رفت . وقتی زیبائی به ساحل

برگشت از عریانی خود شرم کرد و ناگزیر لباس زشتی را بر تن کرد .

و تا امروز بسیاری از مردم این دو را با هم اشتباه می گیرند. اما هنوز هستند کسانی که

می توانند زشتی و زیبائی را با وجود اینکه در لباس دیگری است بشناسند .

                                                                           "جبران خلیل جبران "

از دستم می دهی

اگر می خواهی همراهیم کنی دوست من

                                 تا انسان آزادی باشم

میان ما همبستگی از آنگونه می روید

                       که زندگی ما هر دو تن را

                                       غرق در شکوفه می کند .

و صدائی بشنوم که با من می گوید :

"این لحظه مرا چه هدیه خواهد داد"

نیاموخته ام گوش فرا دادن به صدائی را

که با من در سخن است

وبی وقفه می پرسد:

                      " من بدین لحظه چه هدیه خواهم داد "

به نام خدای پررمزو راز

سلام به همه دوستان عزیزی که افتخار دادن واز وبلاگ من که هنوز خیلی جوونه دیدن کردن

امیدوارم تلاش ناشیانه من ارزش وقت گرانبهای شما رو داشته باشه

این وبلاگ همونطور که از عنوانش پیداست بیشتر حول دو موضوع شعر و موسیقی شکل گرفته

اما هیچ محدودیتی برای نوشتن مطالب با ارزش دیگه در زمینه های مختلف در اون نیست

ضمن اینکه خیلی خوشحال میشم اگه شما نظرخودتون رو در مورد مطالب آینده و خودوبلاگ بیان کنین

امیدوارم بتونم با کمک همه شما وبلاگی درخور حضور خودتون و همه دوستا ن بسازم

"هوای تازه "